لانگ شات

رنگِ آبیِ آسمانِ روز، اندازه‌ی تهِ میخ

پورج — Tue, 24 Apr 2012 11:00:30 +0000

لای درزِ سنگ‌فرشِ باغچه‌ی بی‌باغبانِ حیاط، گُل درآمده. فراموشم نکن! عیالم می‌گفت اسمِ این گُله‌ست. قصه هم دارد، پشتِ اسمِ غمگینش.
مردابِ گاوشور، شرف داشت به گلدان و باغچه‌‌ی پُرِ فراموشم نکن، وقتی فراموشت نکرده‌ام هنوز. حیاطِ شما گل نداده اولِ بهار؟ «برگرد سرِ زندگیت» مثلاً…

بهاریه

پورج — Wed, 21 Mar 2012 21:46:24 +0000

بی‌شما، هیچ‌وقتِ سال، مسمّا به عید نیست؛ به بهار… شاید. جانِ خسته مستحقِ شماست، نه سبزه و سمنو. رختِ نو ارزانیِ درخت. عیدیِ ما تو باش. از درخت کمتریم؟‌
آشتی کنی و بیایی… این سفره‌ و بهار و همین سیب و سیر و آینه و آب، پاگشا…

بهارتان به دل
دلتان باغِ نارنگی

پاره‌های شاعری ـ سیزده

پورج — Sat, 18 Feb 2012 09:10:53 +0000

مرا…
کیفیتِ چشمِ تو کافی‌ست…

ریاضت‌کِش…
به بادامی بسازد

(منسوب به باباطاهر)

به‌شرطِ وفا

پورج — Sat, 04 Feb 2012 12:03:04 +0000

ما فقه را پشتِ درِ حیاطِ شما خواندیم، اصول را زیرِ پنجره‌ی عمارت. رساله‌ی این فقیه، از مشقِ سرِپا این‌چنین شرمِ شریعت شد. اگر بیایی… اقتدا رواست. بی سجاده و مُهر و مکبّر. امامِ جمعه و شنبه تو باش. همه‌چیزِ روزگارمان به امامتِ شما.

قرارمان این امروز نبود

پورج — Sun, 27 Nov 2011 09:27:06 +0000

یک چیزی هم هست که دکترها اسمش را گذاشته‌اند اضمحلال مغز. یعنی مندرس شدنِ تدریجیِ مغزِ آدمی‌زاد. یعنی پیری.
[باقی‌اش حذف شد، به‌خاطرِ چشم‌های یکی. ببخشید.]

پاره‌های شاعری ـ دوازده

پورج — Mon, 14 Nov 2011 11:17:16 +0000

این در به صبر کوفتن
از دردِ بی‌کسی‌ست

(احمد شاملو)

تجریش؛ دو نفر

پورج — Sun, 23 Oct 2011 08:25:11 +0000

عزیز خدابیامرز ـ عزیزِ مادرِ مادرم و عنایت داییم نه؛ عزیزِ پایینِ سی‌متری ـ خیلی که هوای یکی قلنبه می‌شد توی سرش، می‌گفت «تخم‌سگ». از عیالش که حرف می‌زد، تخم‌سگ از دهنش نمی‌افتاد. جوری هم می‌گفت که آدم دلش می‌خواست تخم‌سگش باشد.
زنش رفته بود. بی کاغذ و طلاق. خودش هم با سیلِ شصت‌وششِ تجریش رفت. با پیرهن‌شلوار زد به آبِ پُرزورِ گِلی، عقبِ پسرِ عباس که قایق داده بود به آب و خودش شده بود ناخداش. پسرِ عباس پیدا نشد. خاکش، شد دلِ مادرش. هنوز هم هست. ولی عزیز را پایینِ مقصودبیک از آب گرفتند. می‌خندید.
بعدِ آن‌روزِ مرداد، فقط خندید. وسطِ سرش عینِ حلبِ روغن‌نباتی مچاله شده بود. عکس و فیلمش هم گفت عافیت ندارد. عاشقِ رادیو شد. گردو می‌فروخت. باباش باغ داشت طرفِ تویسرکان. سهم‌الارثِ عزیز، شده بود سه‌تا وانت گردو و خرجِ مریض‌خانگی که اخویش داد. از آب که درآمد، نه خط نوشت، نه سوسن خواند، نه به کسی بد گفت، نه منتظرِ عیالِ تخم‌سگش ماند. سیگار کشید که نمی‌کشید. ازش یک خانه ماند پایینِ سی‌متری، با دوتا وانت گردو. دیروز عیالش را جلوی یکتا دیدم، با پسرش. صداش می‌زد عزیز.

نیست

پورج — Wed, 28 Sep 2011 11:54:19 +0000

سما نمی‌کنیم. سر منگِ دواست و تابِ تن از آشوبِ جوشانده؛ پیاله دَم‌کرده‌ی ختمی؛ گلو مُمسک به یک نفَس. آتش‌چرخان هم اگر چرخاندیم، برای داغیِ خشت بود، بگذاریم زیرِ زخمِ بوته‌کرده‌ی ماتحت، نه کباب. مجبوریم به این تدارکِ موجباتِ بقا… عهدِ وفا برگشته. وعده‌ی باقی، به‌رایِ شورا: «ماهیانه‌ی حیاطِ اجاره‌ای به ربحِ مقرر و رفعِ کدورت از خاطرِ موجر». به وفا حکم کرده‌اند بعدِ هزارسال. انگشت زده‌ایم.
شما آشفته نمانی! شرحِ احوالِ ما، نه منفعتی به‌حالِ غیر دارد، نه مرحمتی به‌حالِ موجر. هم‌حکایتِ خیّامیم که مِی می‌خورْد و شعر می‌نوشت: دنیا به فلانم؛ اما نبود…

پاره‌های شاعری ـ یازده [یا حالا هی بگو بین ما هیچی نیست، فقط رفته بودیم تئاتر!]

پورج — Fri, 22 Jul 2011 19:29:41 +0000

حدیثِ بوسه رها کن
…
دریغْ نامِ تو باشد که بر زبانی رفت…

(اوحدی)

شعر نیست

پورج — Mon, 06 Jun 2011 12:24:00 +0000

سودای تو کرد…