کازابلانکا

همین‌جوری که هست، با همه‌ی آدم‌های اتوکشیده و هپی‌اِندِ نچسبش، چیزهای زیادی برای دوست‌داشتن دارد. هنوز حسِ تماشای «اینگرید برگمنِ» بی‌چشم‌وروی کازابلانکا مثلِ گرمیِ آتش‌سیگاری که موقع چپاندن توی زیرسیگاریِ بلور نوکِ انگشت‌ها را بدعادت می‌کند، غریب است.

نظر شما را دیگران نمی‌بینند.

5 × 2 =